Helma’s verhaal

Door Dobby, waar hij voor staat en waarom ik een Dobby heb gekocht, kan ik eindelijk opschrijven hoe ik de laatste jaren van mijn vader, die dementie had, heb beleefd. Verdrietig omdat hij er niet meer is, maar mooie herinneringen die wij in zijn laatste jaren nog hebben mogen maken en koesteren.

Mijn vader was altijd een vriendelijke, sociale en vrolijke man, geliefd door iedereen en hij deed nog geen vlieg kwaad, zelfs in de eerste jaren dat hij werd opgenomen was het zorgpersoneel dol op hem. Hij maakte nog grapjes, hielp mee waar hij kon, met de afwas, in de tuin en aardappels schillen. Dat zijn allemaal goede dingen, het geeft de mensen het gevoel dat ze er nog toe doen en dat was mooi om te zien.

Maar hoe dol iedereen ook ooit op hem geweest was, de bezoekjes van derden werden minder en minder. Ik vroeg mij weleens af waarom, maar ik ben daar mee gestopt. Mijn conclusie was dat we niet allemaal hetzelfde omgaan met iets moeilijks, of iets wat moeilijk lijkt, maar juist het omgekeerde kan zijn. Je kan nog zoveel mooie en waardevolle momenten beleven met een dierbare die dementie heeft.

Naarmate de ziekte vorderde en hij mijn naam niet meer kon herinneren, had ik daar niet eens zoveel moeite mee. Ik voelde dat als ik bij hem was. Hij wist dat ik bij hem hoorde. Hij keek me soms aan alsof hij wilde zeggen: het is goed, ik zie je. We konden gezellig samen een kopje theedrinken, met een koekje erbij, kleuren, muziek luisteren of foto’s kijken. Of ik aaide gewoon over zijn arm en we zeiden niks. Alles was goed. Hoe moeilijk het ook is je vader zo te zien, die altijd een hardwerkende schipper is geweest. Een flinke man met een hart van goud. Het is wat het is en accepteren dat de situatie niet verandert, geeft veel rust.

Het heeft mij doen beseffen dat wat ik voor mijn vader kon doen, dat dit mijn herinneringen zijn. En die zijn waardevol. Het is niet verdrietig. Alleen als je het zo benadert. Maar zie vooral wat je nog kunt betekenen voor je dierbare en hoeveel voldoening je daaruit kunt halen. Maar kijk ook naar hoeveel plezier je nog kunt hebben met woorden, grapjes of activiteiten zolang het kan.

Zeggen “hij/zij kent mij toch niet meer” is geen excuus. Dan mis je veel (een lach, een knuffel of andere mooie momenten). Je kan het niet meer overdoen als ze er niet meer zijn. Uiteindelijk is mijn vader niet overleden aan dementie. Heel eerlijk gezegd had ik daar ook vrede mee, ook wat hem uiteindelijk nog bespaard is gebleven.

Ik denk vooral positief terug aan de mooie momenten, en verdrietig dat het allemaal zo is gelopen, maar dat is het leven en we moeten het nemen zoals het komt.

Lieve groet,
Helma