Wat er gebeurt als we gaan schilderen

In het Dobbyhuis gebeurt iedere maand iets waar ik altijd naar uitkijk. Dan komt Sabine langs om schilderles te geven.

Sabine Bezemer is kunstenaar. Ze neemt haar verf, doeken en een nieuw thema mee. Iedere maand is anders. Soms een landschap, soms bloemen, soms iets abstracts. Sabine legt rustig stap voor stap uit wat we gaan doen en welke kleuren we gebruiken. Daardoor kan iedereen meedoen, ook als je nog nooit eerder hebt geschilderd.

Aan tafel zitten mensen die vaak beginnen met dezelfde zin.
“Dat kan ik niet hoor.”

Sabine glimlacht dan en zegt dat we gewoon gaan beginnen.

Ze laat zien welke kleur eerst komt, hoe je de verf opzet en hoe het schilderij langzaam kan groeien. Iedereen werkt vanuit hetzelfde thema, maar toch ontstaat er bij iedereen net iets anders.

Langzaam verschijnen de eerste streken op het doek. De aandacht verschuift naar de kleuren en het mengen van verf. Gesprekken worden rustiger. Soms wordt er gelachen. Soms is het gewoon even stil terwijl iedereen geconcentreerd bezig is.

Wat ik iedere keer weer zie, is hoe mensen opgaan in het moment.

Voor mensen die merken dat onthouden lastiger wordt, kan schilderen veel betekenen. Je hoeft niets uit te leggen en niets te onthouden. Je mag gewoon doen. Een kleur kiezen, een streek zetten, nog een beetje mengen. In dat moment ontstaat rust. En vaak ook weer een beetje vertrouwen.

Aan het einde van de middag staan alle schilderijen op tafel.

En dan gebeurt er iets wat me iedere keer raakt. Mensen kijken naar hun werk en zeggen vaak een beetje verbaasd:
“Heb ik dat echt gemaakt?”

Ja. Dat heb jij gemaakt.

In het Dobbyhuis gaat creativiteit niet over perfectie. Het gaat over meedoen. Over ontdekken wat er nog wél kan. Over samen iets maken en daar plezier aan beleven.

Een kwast, wat verf en een beetje aandacht kunnen soms meer doen dan je denkt.

Liefs,
Erica de Winter
Het Dobbyhuis