Waarom Dobby teruggaat naar Thailand

Soms ontstaat iets op een plek… zonder dat je het meteen doorhebt. Je loopt rond, je kijkt, je voelt, je raakt in gesprek. En pas later denk je: daar is iets begonnen.

Vorig jaar was ik in februari bij Elephant Parade Land in Thailand. Ik keek daar niet alleen als maker, maar ook als mens. Ik zag hoe kunst kan ontstaan uit aandacht, uit handen, uit liefde voor detail. En ergens in die dagen werd er een zaadje geplant. Niet hard of dramatisch. Meer als een zacht idee dat bleef terugkomen.

Na dat bezoek is Dobby geboren.

Dobby is voor mij niet “een eendje”. Dobby is een symbool. Een manier om een gesprek te openen over iets wat vaak moeilijk is: dementie. Niet met zware woorden of ingewikkelde uitleg, maar met iets dat je kunt vasthouden. Iets dat je samen kunt bekijken. Iets dat mensen uitnodigt om te vertellen.

En nu, precies een jaar later, breng ik Dobby terug naar Thailand.

Niet omdat het mooi klinkt, maar omdat het klopt.

Thailand is het land waar Dobby gemaakt wordt. Waar het vakmanschap zit. Waar de oorsprong ligt van de plek die mij inspireerde om dit pad op te gaan. En ik vind het bijzonder dat ik, één jaar nadat ik Dobby bedacht, juist Thailand als eerste land kies om daar de verbinding te maken met het project.

In februari ben ik vier weken in Thailand. Een deel van die tijd ben ik in Chiang Mai, en daar staat iets op de planning waar ik nu al kippenvel van krijg: een workshop bij Baan Kamlangchay. Een plek waar mensen met dementie wonen en leven, en waar creativiteit een rol speelt in het dagelijks bestaan.

We gaan daar samen Dobby’s beschilderen, in alle rust. Met alle bewoners. Gewoon: verf, tijd, aandacht… en natuurlijk Dobby’s.

Ik geloof heel erg dat creativiteit iets openzet. Dat iemand niet eerst woorden hoeft te hebben om toch iets te kunnen laten zien. Soms zegt kleur meer dan taal. Soms ontstaat contact in een kwaststreek. En soms is het simpelweg genoeg om samen iets moois te maken, zonder druk.

Dobby gaat mee als gesprekstool, als kunstobject, als klein symbool met gouden barstjes. Die barstjes staan voor mij voor iets wat we allemaal kennen: het leven dat niet altijd netjes heel blijft. En toch kan er iets moois ontstaan. Juist daar.

Ik vind het spannend, maar vooral heel waardevol. Omdat dit groter is dan een reis. Dit is een eerste stap waarin Dobby niet alleen in Nederland een rol speelt, maar ook daar, aan de andere kant van de wereld.

Ik ben benieuwd. Als jij denkt aan “niet vergeten”, wat komt er dan als eerste in je op? Een persoon, een plek, een geur, een klein ritueel? Als je het wil delen, zet het in een reactie. Ik lees alles, en ik neem jullie woorden mee.

In een van volgende blogs vertel ik je natuurlijk over de workshopdag zelf. Wat we gaan doen, wat ik meeneem, en waarom ik geloof dat een klein kunstmoment soms een groot verschil kan maken.

Warme groet,
Erica