Wat wil jij niet vergeten?

Soms is er niet veel nodig.
Geen groot gesprek. Geen uitleg. Geen oplossing.

Alleen één vraag die zacht genoeg is om binnen te komen.

Wat wil jij niet vergeten?

Ik stel die vraag steeds vaker. Aan mensen met dementie. Aan partners. Aan kinderen. Aan zorgprofessionals. Aan mensen die nergens last van hebben, maar wél voelen: herinneringen zijn kostbaar.

En bijna altijd gebeurt er iets.

Een vraag zonder toets

Veel vragen die we automatisch stellen, zijn stiekem testvragen.

“Weet je nog…?”
“Hoe heet zij ook alweer?”
“Wat heb je gisteren gedaan?”

Ze zijn goed bedoeld. Maar ze kunnen hard landen.
Alsof je even moet bewijzen dat je het nog kunt.

Wat wil jij niet vergeten?

Deze vraag doet iets anders.

Het vraagt niet naar feiten.
Het vraagt naar betekenis.

En dat voelt veiliger.

Het antwoord hoeft niet groot te zijn

Wat mensen zeggen, is vaak klein. En juist daarom zo mooi.

“De geur van koffie in de ochtend.”
“De stem van mijn moeder.”
“Dat ik vroeger altijd zong.”
“Mijn tuin.”
“De zee.”
“De hand van mijn partner.”
“Dat ik veilig ben.”
“Dat ik ertoe doe.”

Soms is het een herinnering.
Soms een gevoel.
Soms een stukje van wie iemand is.

En dan zie je het weer: een mens is nooit alleen dementie. Een mens is een leven.

Dobby als anker

Dobby is een turquoise eendje met gouden barstjes.

Die barstjes zijn er niet om iets te verbergen.
Ze zijn er om te laten zien:
het mag gebroken voelen… en toch kan er iets moois blijven.

Als Dobby op tafel staat, gebeurt er vaak iets bijzonders.
Het gesprek wordt zachter, rustiger en minder spannend.

Even samen, zonder druk

Als je deze vraag stelt, hoef je niet veel te doen.

Maak het klein:
“Als je één ding mocht bewaren… wat zou dat zijn?”

En dan…laat je de stilte bestaan.

Niet invullen, niet sturen en niet corrigeren.Gewoon luisteren.

Soms komt er meteen een antwoord. Soms pas later.
En soms zit het antwoord in een blik, een glimlach, een hand die even blijft liggen.

Ook dat telt.

Ik wil deze vraag de wereld in brengen

Omdat ik geloof dat praten over dementie menselijker kan.
Zonder haast, zonder schaamte en zonder ongemak.

Als jij bij het lezen denkt: hier wil ik iets mee… laat het me weten.
Misschien past Dobby bij jouw familie. Jouw werk. Jouw organisatie. Jouw klas.

En voor nu geef ik hem aan jou:

Wat wil jij niet vergeten?

Love,
Erica

Als je wilt, schrijf je antwoord hieronder. Al is het maar één woord. Ik lees het met aandacht, en misschien helpt jouw antwoord weer iemand anders.